đđđĢđ¤đ đđ¯đđĢ đŠđĢđ¨đđŽđđđđĢđ đđ§ đĨđđ¯đđĢđ đ°đ¨đĢđŦđđđ§. đđđĢđ¤đ§đđĻđđĢ đ§đđđĻđ đŖđđĢđđ§đĨđđ§đ đđ đđĸđŖ đđ wđđĢđ¤đ đđ¯đđĢ đ¨đ¯đđĢđ đđđĨđđ¯đđ§ đ°đ¨đĢđŦđđđ§ đĻđđ đ§đđđĢ đĄđŽđĸđŦ đŗđ¨đ§đđđĢ đĄđĸđđĢđ¯đ¨đ¨đĢ đđ đđđđđĨđđ§. đđđ§ đđ đ°đđĢđ¤đ đđ¯đđĢ đĢđđđĄđđŦđ đđĨđđĸđ đ¨đŠ đŦđđđđ§đđ đ¯đ¨đđ đ¨đ§đđŦđĨđđđ§? đ
Nee! In dit geval in ieder geval niet. De kantonrechter oordeelt namelijk dat de werkgever geen eenduidig, transparant en voor de werknemers kenbaar beleid had over het meenemen van “onverkoopbare” of “overgebleven” worsten. Daarnaast bleek dat op de werkvloer al jarenlang een cultuur was ontstaan dat deze onverkoopbare / overgebleven worsten door personeel werden meegenomen. Of de werkgever daadwerkelijk op de hoogte was van deze cultuur vindt deze kantonrechter in ieder geval niet heel relevant.
En dat had grote gevolgen, want naast de gefixeerde schadevergoeding van bijna âŦ 8.000,- en de transitievergoeding van meer dan âŦ 50.000 moest deze werkgever ook nog eens een billijke vergoeding betalen van âŦ 150.000.
đđĸđŠ đĄ
Ontslag op staande voet vanwege het wegnemen van goederen kan zeker rechtsgeldig zijn. Zelfs wanneer het gaat over goederen die anders weggegooid zouden worden. In dat geval is wel vereist dat er een duidelijk zero-tolerance beleid is en is het minstens zo belangrijk dat er toezicht is op naleving van het beleid. We blijven het zeggen: goed begonnen, is half gewonnen đĨ
Gepubliceerd op LinkedIn, 20 september 2024
